İki adet Core 2 Duo'nun bir araya getirilmesiyle oluşturulmuş ve 2.66 GHz hızında çalışan Core 2 Quad Q6700.
Çift çekirdekli bir işlemciye geçmek için tonlarca neden bulunurken, dört çekirdekliler pek az sayıdaki uygulamada tam güçlerini gösterebiliyorlar. Bunun nedenlerinden birisi yazının başında da belirttiğimiz gibi bazı uygulamaların çok çekirdekli işlemcilere göre uyarlanmaması. Bunun yanında her ne kadar AMD her seferinde Intel'in tek bir yongaya iki adet çift çekirdekli işlemci koymanın bir aldatmaca olduğundan bahsetmekle kendini avutuyor olsa da bu kavram Intel'e işlemci piyasasında prim kazandırıyor; sonuçta öyle ya da böyle bir dört çekirdekli işlemci serisine sahip olan tek firma konumunda. Şimdi meseleye iki açıdan bakalım: Üretim süreci açısından daha küçük yongaların üretilmesiyle aynı alana daha fazla sayıda çekirdek sığdırılabiliyor ve çok çekirdekli, başarımı oldukça yüksek yeni mimarilerin de üretilmesi şansı doğuyor. Başarım açısından bakarsak ise eklenen her çekirdek darboğaz ihtimalini arttıracaktır. Yani, çekirdekler sistem arayüzü (FSB) aracılığıyla haberleşiyor ve çekirdek sayısının artması, haberleşme ağının daha karmaşık olmasına ve veri iletişim hattının uzunluğunun artmasına neden olacağından çekirdeklerin teker teker denetlenmesi daha zor bir hal alacaktır. Öte yandan iletişim ağının toplam uzunluğunun artması güç kayıplarının da artmasına ve işlemcinin daha çok ısınmasına sebep olur. Bu biraz detaylı bir bilgi gibi görünebilir ancak işlemciye hızaşırtma uygulamayı sevenler için ısı büyük önem arzeder.
AMD'nin öncüsü olduğu doğal dört çekirdek kavramına da değinecek olursak, bu tip işlemciler dört adet işlem çekirdeğinin (biriminin) ortak bir önbellekle beraber tek bir yonga içine sokulmasıyla üretiliyor. Burada not edilmesi gereken nokta, işlemcinin 512 kB L2 önbelleğinin yongadaki her çekirdek tarafından serbestçe erişilebilmesi ve her çekirdeğin kendine ait L3 önbelleklerinin bulunması. Edindiğimiz bilgilere göre bunun en büyük avantajı, tek ve çift iş parçacıklı uygulamalar söz konusu olduğunda işlem yapmayan işlemcilerin kapatılarak tek iş parçacıklı başarımın en üst seviyeye çıkarılması amacıyla tüm iş yükünün diğer bir veya iki çekirdeğe kaydırılması. Bu aynı zamanda büyük oranda güç tasarufu da sağlıyor. Intel de 2008 yılının ortalarına doğru duyuracağı Nehalem mimarisiyle aynı yolu izleyecek.
CPU-Z gibi sistem bilgisi uygulamaları size işlemcinizin kaç çekirdeği olduğunu söyler fakat tasarımının nasıl olduğunu anlatamaz. Örneğin Core 2 Quad'ın (ya da yukardaki resimde de görmüş olduğunuz gibi dört çekirdekli Extreme Edition'un) iki adet çift çekirdekli işlemciden meydana geldiğini, bilen birisi söylemedikçe asla öğrenemezsiniz.
