Paralellik üç boyutun doğasında vardır. Paralelizme sadece verilerde değil, verilerin işlenmesinde komutlarda bile rastlarız. GPU üreticileri bu gerçeği (CPU ve GPU arasındaki temel farklardan biridir) iyi bilirler ve o yüzden 3B yongaları bu düşünce üzerine tasarlanırlar.
Sonuçta paralel bileşenlerin sayısı arttırmak, GPU başarımını arttırmanın en önemli yoludur. Bu bileşenler ister geometrik birimler, isterseniz de noktacık işhatları (pixel pipelines) olsun, ekran kartlarının tarihine baktığınızda başarımın saat hızlarından ve bellek veriyolu genişliğinden çok, sürekli bu bileşenlerin sayısına bağlı olarak değiştiğini görürsünüz. Bu durumda karşımıza çıkan en büyük sorunlardan birisi yonganın kalıp boyutudur, yani kapladığı alan miktarıdır. Bu boyutun birazcık bile artması büyük üretim maliyetlerine sebebiyet verir. Dolayısıyla üretim maliyetini fazla arttırmadan GPU içine daha fazla transistör, yani paralel bileşen eklemenin en kolay yolu üretim teknolojisinden geçer.
Üçüncü boyutun yaratıcıları, bu zorluğun üstesinden gelmek amacıyla yonga sayısının arttırılması gerektiğini ileri sürdüler. Bu düşünce de GPU dünyasınca hemen benimsendi çünkü bu paralelliğin kolaylıkla ikiye veya dörde katlanması anlamına geliyordu. Örneğin Silicon Graphics'in efsanevi ürünü Infinite Reality, grafiksel işhatlarını meydana getiren farklı parçaların çok sayıda birleştirilmesiyle oluşturulan özel amaçlı, birbirinden bağımsız kartlardan oluşuyordu: Geometri Motoru, Izgara Tarama Motoru, Görüntü Oluşturucu.
Geometri Motoru
Izgara Tarama (raster) Motoru
Görüntü Oluşturucu
Bu kartlar birçok farklı yapılandırmalarda kullanılabiliyorlardı ve hatta işistasyonunun başarımını arttırmak için daha fazla kart eklenebiliyordu.
