Aynı yongasetine sahip anakartlar arasındaki performans farklılıkları gözardı edilebilir olmalıdır - en azında grafik sektöründe olan budur. Bilinçli bir alım kararı için performans yerine özellikler, güvenilirlik, servis ve paranın karşılığı, ana kriter olmalıdır. Büyük bir şirketteki BT müdürü işe bu gözle bakabilir, fakat donanım meraklıları ve heyecan arayanlar işe bu gözle bakmazlar. Esas olan performanstır ve basın da buna uygun olarak hep test grafikleriyle gerilimi tırmandırır ve "kimin kral olduğunu" söyleyen bir manşet atar.
Geçtiğimiz günlerde bazı firmaların performansı arttırmak için neleri yapabileceğinin bir örneğini gördük. MSI 865 Neo 2'de, sadece bizim erişebildiğimiz ama genel kullanıma açık olmayan özel araçlar sayesinde overclock yapıldığını keşfettik. MSI'ın zekice düşünülmüş uygulaması FSB hızını dinamik olarak 200 MHz'den 216 MHz'e yükseltiyordu, fakat sadece uygulamalar %100 işlemci yükü kullandıkları zaman. Bu da 3 GHz'lik bir işlemcinin hızını 3.2 GHz'in üzerine çıkarıyordu. Bu yüzden, MSI birçok yayın ve editöre göre sınıfındaki en iyi performansı göstermeyi başarıyordu.
Daha sonra son testimizde, Intel 865PE (Springdale) yongasetine sahip Asus P4P800 testlerde grubun en önüne geçti. Bu da anakartı, Intel 875 (Canterwood) yongaseti ile çok daha pahalı olan P4C800 ile aynı hızda yaptı ve P4C800 almak gereksiz bir şey oldu. Aynı performansı küçük kuzen de verebilecekken neden bir yongasetine daha fazla para ödeyesiniz? Ancak, unutmamalıyız ki MSI 865 Neo 2 ve 875 Neo anakartlar basın örneklerinden farklı değil ve mağazalarda bize gönderildiği şekilde satılıyor. Ve en azından MSI, kullanıcıya artık dinamik overclocku kullanıp kullanmama seçeneği sunuyor.
