Kabul etmek gerekir ki yassı kablolar tam bir baş belası. Pek çok dezavantajları var: Uzunlukları en fazla 40 cm olabildiğinden 'full tower' kasaların en üstüne sürücü yerleştirilemiyor veya bu çok zor oluyor. Sadece bu da değil; kablo üzerindeki konektörlerin yeri de sabit; dolayısıyla aynı kablo üzerine iki sürücü koyacaksanız birbirlerine yakın tutmak zorundasınız. Bu da yetmiyor, ters faz bağlantısını önlemek için konektörlere konan kılavuzun anakart üzerindeki konektör yuvasına oturması için genelde kabloyu 180 derece döndürmek gerekiyor. Kısacası, bir yassı kabloya birden fazla aygıt bağlamak, düşmanımızın başına bile gelmesini istemediğimiz bir iş.
Kablonun ve konektörlerinin güvenilir olması de çok istenen bir şey. Yassı kablonun biraz sıkıca katlanıp ezilmesi kullanılmaz hale gelmesine yol açabiliyor. Hepsinden kötüsü, IDE kabloları birbirine girince (bazen sayıları 6'ya kadar çıkabiliyor) kasa içinde hava akışını engelleyip sistem soğutmasını olumsuz etkileyebiliyorlar.
Yan yana konunca fark daha iyi anlaşılıyor: 40 kanallı IDE (solda) ve 7 kanallı Seri ATA.
Seri ATA şimdilik önde. Yeni kabloların uzunluğu 1 metreye kadar çıkabiliyor ve sadece 7 kanala ihtiyaç duydukları için az yer kaplayıp düzenli tutulabiliyorlar. Kutup uyumluluğu için simetrik tutulmayan ve tek yönde girebilen konektörü bile sadece 8 mm genişliğinde. Burada Seri ATA Çalışma Grubunun, şimdi de, sırasıyla 300 ve 600 Mb/sn bantgenişliği sunacak olan Seri ATA II ve Seri ATA III üzerinde çalıştıklarını da hatırlatmakta fayda var.
