Teknik olarak bakılırsa, mode 0 RAID'in prensiplerine bağlı kalmaz - önemli bir faktör olan veri yedeklemesi RAID 0'da yoktur. Yani RAID 0 güvenlik açısından hiçbir avantaj sunmaz - aksine mevcut veriler dizedeki disklere eşit olarak dağıtılır; bu dize "şerit dizesi" olarak anılır. Avantajları açıktır: Veri akışı farklı disklerden aynı anda yapıldığından, veri transfer oranı kullanılan disk sayısı kadar artmış olur. Burada üst limit, kanal başına maksimum transfer hızı (UltraATA/100 için 100 MB/sn.) ya da PCI yuvasına takılı denetçinin maksimum bant genişliğidir (66 MHz/32 bit PCI yuvasına 266 MB/sn). Yine de, performanstaki bu ciddi artış veri güvenliği pahasına elde edilir. Tüm RAID sürücüleri hatasız çalışmalıdır. Sadece disklerden biri bile çökse bile, tüm bilgi yokolur.
RAID 1: Aynalama
Mod 1 temelde RAID 0'ın tam tersidir. Buradaki amaç performansı artırmak değil, veri güvenliğini sağlamaktır. Veri okunurken ya da yazılırken, dizenin bütün sürücüleri kullanılır. Yani, aynı veri eşzamanlı olarak iki ya da daha fazla sürücüye yazılır. Bu mükemmel bir yedekleme yöntemidir çünkü veri yedekleri her zaman günceldir.
RAID 2: Şeritleme
RAID 2'de şeritleme RAID 0'da olduğu gibi çalışır: Şerit seti veriyi tüm disklere dağıtır fakat bu sefer blok formatında değil, bit seviyesinde. Bu gereklidir, çünkü aktarılan tüm verilere bir hata düzeltme kodu (ECC) eklenir. Bunun sonucunda oluşan kapasite kullanımındaki artışı kaldırmak ilave disklere ihtiyaç doğacaktır. Eğer tam bir veri güvenliği isterseniz, verileri depolamak için en azından 10, ECC bilgileri içinse 4 diske ihtiyacınız olur. Bir sonraki seviyede 32 veri, 7 ECC diskine ihtiyaç duyarsınız. Bu RAID 2'nin neden tutulmadığını gayet iyi açıklıyor.
Ayrıca, bit tabanlı şerit setlerinde çoklu erişim mümkün olmadığından, performans vasattır. Erişim sayısı arttıkça ve kısa sürdükçe RAID 2 hantallaşır.
RAID 3: Şeritleme, Parite İçin Ayrı Disk
3. seviye daha tedbirli bir hata düzeltme sunar. Veriler, bayt bayt birkaç diske yazılırken parite verileri de ayrı bir diske kaydedilir. Aslında bu tam da RAID 3'ün dezavantajıdır. Disklere her erişimde parite diskine de erişilmek zorunludur. Böylece, RAID'in performans arttırıcı özelliği tamamen devre dışı kalmış olur. RAID 3 minimum üç diske ihtiyaç duyar. Bu mod oldukça karmaşık yapıda bir denetçi gerektirir. Bu da RAID 3'ün, 4 ve 5 gibi piyasada yaygınlaşmamasının sebebidir.
RAID 4: Şeritleme, Parite İçin Ayrı Disk
Dördüncü seviye RAID teknolojisi Mod 3'e yakındır, sadece şeritler bayt olarak değil blok olarak yazılır. Teorik olarak bunun işleri hızlandırması gerekir fakat parite diski darboğaz oluşturmaya devam eder.
RAID 5: Dağıtılmış Veri, Dağıtılmış Parite
RAID 5 genel olarak veri güvenliği ile performans arasındaki en iyi denge olarak bilinir. Sadece veriler değil parite bilgisi de dizedeki tüm disklere dağıtılır. Sonuç olarak RAID 3'ten biraz daha yavaş olur. Yine de, sadece bir sürücünün çökme toleransı olduğundan, hata güvenliği daha sınırlıdır. Bu modda da en az üç disk gerekir.
RAID 6: Dağıtılmış Veri, Dağıtılmış Parite
RAID 6 aslında RAID 5'ten farklı bir şey değildir - sadece iki katı parite bilgisi saklanır. Performansı düşürmesine rağmen, iki diskin çökmesine karşı toleranslıdır. Fakat en az beş diske ihtiyaç duyar.
